ქალაქის თეთრი ძაფები

რაღაც უმნიშვნელო ფაქტებზე აწყობილი ექსპერიმენტები, რომლებიც შეიძლება შენთვის მნიშვნელოვანი გამოდგეს, მაგალითად: საკმაოდ დიდი ხანია რაიმეს წერის დროს ვცდილობ, ფაილს, პოსტს ან საქაღალდეს თავში სულ პირველად მოფრენილი სიტყვა დავარქვა. როგორც ამ პოსტს ქვია და როგორც ამ ბლოგზე განთავსებულ წინა პოსტებს ერქვათ.

ცუმპა რუმპა! უკვე აპრილის დასასრულია, რაც ბევრს ნამდვილად არაფერს ნიშნავს – მაისიც ისევე დაიწყება, როგორც აპრილი მოვიდა და ასე შემდეგ.

მომენტი, როცა წერის ტრაკიც კი არ გაქვს, სასოწარკვეთაა. საკუთარ ოთახშიც თავს თუ ისე გრძნობ, თითქოს კოლბაში გამომწყვდეული რაღაც ამოუცნობი არსება იყო და ჯერ კიდევ “გამოუჩენელი” ვიღაც/რაღაც გაკვირდებოდეს, მერე ნახე შენ კედლებზე სირბილი და ჩუმი ყვირილი – ყველაზე საშინელი რამ დედამიწის ზურგზე.

ყველაფერი იქნება კარგად, თქვენც არ მომიკვდეთ.

ღმერთი კეთილია

შენი აღარაა ეს დედამიწა,
გადატეხილმა შუქნიშანმა
მოგპარა გუშინ.
შენი აღარაა ეს ხელები,
რომლითაც
ჭამდი,
სვამდი,
მასტურბირებდი,
წაიღო ქარმა
და რომელიღაც ხეს შეატოვა
შუა ტრასაზე.
შენი აღარაა სიმშვიდე;
ადამიანებმა საკუთარ ხრახნებში
ჩაჭედეს და მისი
გამოხსნა სიკვდილია –
მყიფე,
როგორც ბავშვობაში ხელში ჩამტყდარი
ჩაის ჭიქა.
შენ და ავტობუსებში
არსებული რკინის კონსტრუქციები
ისე შეეზარდეთ ერთმანეთს,
ვეღარც კი ხვდებით
რომელი რომელია,
რომელს აქვს სისხლი
და რომელს – ნაცრისფერი ადამიანების
ხელის ჭუჭყი და ოფლი.
ღამის განათებები
ერთმანეთზე სწრაფად მიფრინავებ უკან,
მომავალში –
დგახარ ხელგაშლილი
და არ იცი, საით წახვიდე –
სახლში
თუ არსად,
სახლში,
თუ არსაით…
მაინც არავინ გელოდება
ჩაის ჭიქითა და მყიფე გრძნობებით;

სიცოცხლე წუთშესვენებაა
სიკვდილის პირველსა
და მეორე რაუნდს შორის.

Press Ctrl+C to stop

“გააპიქსელე საკუთარი ცხოვრება. გადაიქეცი მჟავად, დაემსგავსე მესამე კლასელს და ყველა გუბეში თამამად ჩახტი, თუმცა, ეს მაინც და მაინც ადვილი ნამდვილად არ არის.”

ტრაკთაღაღადი

წარმოიდგინეთ, ჩვენი არსებობა მატერიალური ობიექტი რომ იყოს და პლასტელინს ვეძახდეთ – რას გამოძერწავდით? ლუდის ბოთლს? კომპიუტერს? ღიმილს? თუ „ბეტმენის“ ლოგოს… ზოგადად ყოველდღიურობა მაინც წააგავს პლასტელინს – თუ შემთხვევით არ ‘გაგივარდა“, ბედნიერებას ვერ გამოძერწავ, ვერც უჯრებით შევსებულ თაბახის ფურცლიან ცას და ვერც სამყაროს ბიტს, რომელსაც მანქანა-დანადგარები და ატავისტური ჩიტები ერთდროულად მღერიან გამთენიისას;

ღამის უძრაობაში საათის არც თუ ისე პოლიფონიური წიკწიკს შერწყმული კომპიუტერის “ქულერის” ხმა საუნდტრეკივით ისმის, ადამიანების მარტოობის საუნდტრეკივით. ღამის ოთხ საათზე ყავას რომ დალევ, სიგარეტს მოწევ და იმაზე იფიქრებ, რას შეიძლება ხედავდნენ სიზმრად ის ადამიანები, ვისთანაც ცოტა ხნის წინ კიბერნეტიკულ სიახლოვეს განიცდიდი, დიდი ვერაფერი ნუგეშია მარტოობის საუკუნეში მცხოვრები ადამიანისთვის.

ეს ჩანაწერი ცოტა კიდევ რომ “გაგრძელებულიყო”, მოთხრობად ქცევის პერსპექტივაც ექნებოდა, მაგრამ… მეზარება.

 

უსმინეთ IDM-ს,როგორც XXI საუკუნის ხმაურს, რომელიც მუსიკად იქცა.

შიზოყინული

“ადამიანები გადაიქცნენ ზომბებად, ზომბები გადაიქცნენ ადამიანებად, კატები კი ისევ კატებად დარჩნენ…

და ეს ყველაფერი იყო საშინელებათა ციკლის სასიამოვნო მომენტი”

***

ზამთარი, ოთახი, კატა.

ყველაფერი –  ოთახში ერთი ელ. გამათბობელია ჩართული, რომელიც თავისთვის კუთხეში დგას და სამყაროს ამომავალი წერტილისთვის ლოცულობს. მასთან ერთად იქ ერთი მაგიდა, ტანსაცმლით გავსებული და წაქცევის პირას მისული სკამი და დიდი წიგნების კარადა დგას; ოთახში თავისუფლად დაფრინავენ აზრები ბრაჰმაპუტრის აყროლებული კონტენტის შესახებ, ღმერთის არსებობა/არ არსებობის შესახებ, ლირიკები სხვადასახვა ავტორის მიერ შესრულებული სიმღერებიდან და კოდური ალგორითმები, რომლებსაც ბევრი ვერაფერს უგებს. ოთახი არც ისე დიდი და სწორია, მაგრამ ერთი კატისთვის და მსგავსი აზრებისთვის ადგილი თავისუფლად მოიძებნება. კატას უცნობი ფერის, მშვიდი, ოდნავ ჩაფიქრებული თვალები აქვს და ძაფის მაგვარი მატერიის ამღვრეული გორგალით თამაშობს. ის დიდი ხანი არ არის, რაც გამოჩნდა, მაგრამ საკუთარი წილი ენდორფინების გუნდა (სიამოვნებების ქვეყნიდან მოპარული) უკვე გაადნო ამ ქაოსში; Continue reading შიზოყინული

ყლეობა პოსტის თემფლეითი

არის რაღაცები, რაც ადრე თუ გვიან მთავრდება. პირველ რიგში ეს ფრაზა ურთიერთობებს ეხება – ხან ისე მთავრდება, სიტყვის უთქმელად, ჩუმად და საშინლად (ან ჩემი შიზოფრენიული ფიქრებიდან გამომდინარე მე თვითონვე ვამთავრებ).

ო მანი პადმე ჰუმ! ღმერთმა დასწყევლოს ყველა მსგავსი ფრაზა, რომელიც 13 წლის თინეიჯერ-დეპრესიული ბავშვის წარმოთქმულივით ჟღერს, მაგრამ ხანდახან ასეა, სხვა აღარაფერი გრჩება გარდა მსგავსი სიტყვების თქმისა. დრო კლასტერია, მე წავალ, მოვკვდები, მაგრამ აუცილებლად დავბრუნდები ახალი სიცოცხლითა და კურდღლის აღნაგობით, ან შეიძლება სულაც ისევ ადამიანად მოვიდა. რას გაუგებ ჩემს ცხოვრების ციკლს.

მეყოლე ვარდივით, კიდევ ერთო დაკარგულო ძვირფასო ადამიანო.

ერთ დროს ძალიან, ძალიან ბევრს ვფიქრობდი შენზე.

ავალოკიტეშვარას ათი საოცრების სამყარო

ობობები ჯერ
კიდევ ქსოვენ ეფემერულ
სიმფონიებს
ალკოჰოლის მაგიურ უძლურებაზე,
ბრაჰმაპუტრის აყროლებულ სულზე.
დროის კლასტერზე;
ჩემი სამოთხე შენი სიზმარია,
ნანახი და არმოყოლილი
განცდილი და გამოუთქმელი;
ობობები ჯერ კიდევ ქსოვენ
კლასიკურ, მაგრამ
ჩვენთვის მიუწვდომელსა
და შეუცნობელ
მუსიკის ნოტებს;
სადღაც რადიო
მშვიდი ტალღური ხმებით
გადმოსცემს სამყაროს დაბადებას –
ორსული არაფერი მშობიარობს
ძალიან დიდი ხნის წინ;
ამასთან ჩემი 23 წელი
პატარა წამოკივლებას ჰგავს
მასიურ მკვლელობათა ჯაჭვში;
ჩემი სამოთხე შენი სიზმარია,
ფირზე ჩაუწერელი,
დაუწერელი…
გარდაისახე ვირთხისფერი
კორპუსების სახურავებზე
ამხედრებულ წმინდანად
და მომატარე პომპეი
და მომატარე ატლანტიდა.

23 წლის ბავშვი კუთხეში ზის
და მოთქვამს.

ჯერ კიდევ ვერ გამიგია,
შენ ხარ მე,
მე ვარ შენ
თუ ეს ყველაფერი ღმერთის ცუდი
ხუმრობაა
ნაბახუსევზე მოფიქრებული.