Ungroup

e94b750616fc8dbd808f354274fe9a09

Author : Unknown

გზები, ანდერგრაუნდის ხმაურიანი
სახეები, სახეები,
შორს გაგონილი სასოწარკვეთილი “წადი” და “დამეხმარე, ბებო”,
ქალაქის მტვერი,3 მილიონი მანქანა ორმილიონიან ქალაქში და კვდომა,
როგორც ჩაკრებზე წაკიდებული ცეცხლი
ალის გარეშე Continue reading

Advertisements

1.2.3…

გარდაიცვალა ბლოგი.

გასვენება ჯერ არ ვიცით, როდისაა.

ჭირისუფლებმა წამოაყოლეთ ლუდი (აბა ისე რა პონტია).

all.sass

“ნაცვლად იმისა, რომ ფანჯარას ანგრევდე, მე ვეჩვევი დახურულ ოთახს”
“მე ვარ ფარაონი ტუტანხამონი”

მატერიალისტი, რომელსაც
არ აქვს ფული
არის ისეთივე მეოცნებე გომბეშო,
როგორც მთაში გახიზნული
უძლური მეფე,
ბრუტუს კეპიონ.

შხამიანი იგუანა,
წითელთმიანი გოგონა დისნეილენდური სიზმრებიდან
და წყალში ჩამხრჩვალი მფრინავი თევზები;
შხამიანი იგუანა,
ალკოჰოლისფრად გამყინავი
ცუნამი უზღვო მიდამოებში,
ამოღამებული თვალები და კვდომა.
ბრუტუს კეპიონ.

წარმოიდგინე –
ცხელი ყავა,
ორი ღერი “ლაკი სტრაიკი”
და ქალაქის მტვრიან საბანში გახვეული
უსახლკარო ბავშვები
რომელიმე ქუჩის დასასრულში,
ბრუტუს კეპიონ.

წარმოიდგინე,
რომ ხარ ფენიქსი
და ავალოკიტეშვარა თავისი
ათი საოცრების სამყაროდან
დაგცქერის, თითქოს
მომაკვდავი ჩიტუნა იყო.

წარმოიდგინე რუტინა
ცდუნებების გარეშე,
მოწამლული აზრების გარეშე,
წვიმის,
სეტყვისა
და სიკვდილის გარეშე;

ბრუტუს კეპიონ,
შენ ყველაზე კარგად იცი,
იყო ცოცხალი და
ჭრილობები კი არ გიხორცდებოდეს,
პირიქით –
დიდდებოდეს ადამიანსა და
ღმერთს შორის მანძილის
პირდაპირპროპორციულად;
 
ვეკვეთოთ სიკვდილს,
ანუ შევებათ სიცოცხლეს
სამკვდრო-სასიცოცხლო ორთაბრძოლაში;
დამხმარე რაზმად მოჩვენებები და
ღამით, თბილისურ გეტოებში
მორბენალი ჭინკები ვაქციოთ;

წარმოიდგინე,
ბრუტუს კეპიონ,
წარმოიდგინე –
სამყარო სიცოცხლეა,
ანუ ერთი ნაბიჯი წინ!
სიკვდილისაკენ, სრული მარშით;
ადამიანები ვართ და
ადამიანური ყველაფერი გვიკვირს.

შხამიანი იგუანა,
მოწამლული დილა,
მოწამლული შუადღე და
ღამე, როგორც გამაყუჩებელი აბი
მაწანწალა ძაღლებითა და
ტელევიზორის ეკრანებთან
ჩაძინებული გველებით.

თუ არ მოვკვდებით,
ჩვენ ვიქნებით სივრცესა და დროში გაბნეული
კონსტანტები
და აუცილებლად მოვესწრებით
ბაბილონის დაცემის დღეს;
ერთად ამოვთქვათ “ოსანა!”;

წარმოიდგინე…
შხამიანი იგუანა, უსასრულობა.

bmbclt.

სიზრმისეული ავტოსტოპი საკუთარ თავთან, მეზობლის კატებთან გაყოფილი ბოლო ნაჭერი პური და ღამის ორ საათზე წარმოსახვით მტრებთან მებრძოლი ჩემი ძაღლი ერთ პატარა ტრაგიკომედიულ ნახატს ქმნის, ნახატი არც თუ ისე მაღალი დონის ნამუშავერია და მშრალ ხიდზე გასატანადაც კი არ გაიმეტებ, ვერ გაიმეტებ.

კეფა – მესამე დღეა გაღვიძებისას ე.წ. “პახმელია” მაწუხებს, წმინდა ქართულად – ნაბახუსევი, შუადღისას გული, ბევრი ყავის დალევის გამო და საღამო ხანს ჩემი უნიათობა; რუტინულ-დეპრესიული რუტინა, რომლისგან გაქცევის გზებიც კარგად ვიცი, მაგრამ ბევრს არაფერს ვაკეთებ ალბათ ამისთვის.

ეს პოსტიც უბრალოდ ვალის მოხდაა ამ აწ უკვე ბებერი ბლოგის მიმართ, სხვა არაფერი.

ბაბილონი კი კიდევ ბევრჯერ დაიწვება (უნდა დაიწვას).

 

 

ქალაქის თეთრი ძაფები

რაღაც უმნიშვნელო ფაქტებზე აწყობილი ექსპერიმენტები, რომლებიც შეიძლება შენთვის მნიშვნელოვანი გამოდგეს, მაგალითად: საკმაოდ დიდი ხანია რაიმეს წერის დროს ვცდილობ, ფაილს, პოსტს ან საქაღალდეს თავში სულ პირველად მოფრენილი სიტყვა დავარქვა. როგორც ამ პოსტს ქვია და როგორც ამ ბლოგზე განთავსებულ წინა პოსტებს ერქვათ.

ცუმპა რუმპა! უკვე აპრილის დასასრულია, რაც ბევრს ნამდვილად არაფერს ნიშნავს – მაისიც ისევე დაიწყება, როგორც აპრილი მოვიდა და ასე შემდეგ.

მომენტი, როცა წერის ტრაკიც კი არ გაქვს, სასოწარკვეთაა. საკუთარ ოთახშიც თავს თუ ისე გრძნობ, თითქოს კოლბაში გამომწყვდეული რაღაც ამოუცნობი არსება იყო და ჯერ კიდევ “გამოუჩენელი” ვიღაც/რაღაც გაკვირდებოდეს, მერე ნახე შენ კედლებზე სირბილი და ჩუმი ყვირილი – ყველაზე საშინელი რამ დედამიწის ზურგზე.

ყველაფერი იქნება კარგად, თქვენც არ მომიკვდეთ.

ღმერთი კეთილია

შენი აღარაა ეს დედამიწა,
გადატეხილმა შუქნიშანმა
მოგპარა გუშინ.
შენი აღარაა ეს ხელები,
რომლითაც
ჭამდი,
სვამდი,
მასტურბირებდი,
წაიღო ქარმა
და რომელიღაც ხეს შეატოვა
შუა ტრასაზე.
შენი აღარაა სიმშვიდე;
ადამიანებმა საკუთარ ხრახნებში
ჩაჭედეს და მისი
გამოხსნა სიკვდილია –
მყიფე,
როგორც ბავშვობაში ხელში ჩამტყდარი
ჩაის ჭიქა.
შენ და ავტობუსებში
არსებული რკინის კონსტრუქციები
ისე შეეზარდეთ ერთმანეთს,
ვეღარც კი ხვდებით
რომელი რომელია,
რომელს აქვს სისხლი
და რომელს – ნაცრისფერი ადამიანების
ხელის ჭუჭყი და ოფლი.
ღამის განათებები
ერთმანეთზე სწრაფად მიფრინავებ უკან,
მომავალში –
დგახარ ხელგაშლილი
და არ იცი, საით წახვიდე –
სახლში
თუ არსად,
სახლში,
თუ არსაით…
მაინც არავინ გელოდება
ჩაის ჭიქითა და მყიფე გრძნობებით;

სიცოცხლე წუთშესვენებაა
სიკვდილის პირველსა
და მეორე რაუნდს შორის.

Press Ctrl+C to stop

“გააპიქსელე საკუთარი ცხოვრება. გადაიქეცი მჟავად, დაემსგავსე მესამე კლასელს და ყველა გუბეში თამამად ჩახტი, თუმცა, ეს მაინც და მაინც ადვილი ნამდვილად არ არის.”